Twee weken Europa Cup en nog lang niet vervelend
ECWCM in Liberec
Op 13 januari 20007 ontving ik de mail van de UIC van de ESF dat ik voor dit jaar stond aangesteld bij de ECWCM in Liberec Tsjechië.
Dit betekende dat ik mee mocht met EHS, als Nederlandse scheidsrechter, om de beker te verdedigen. Daarbij zou ik vergezeld worden met Carolien.
Echter al snel werd duidelijk dat Carolien het niet met haar werk kon regelen om ook vanaf 27 augustus mee te gaan naar dit toernooi. In juni vernam ik dat Arjan de Wever in haar plaats meeging. Dit kon pas omdat hij eerst moest slagen voor zijn ESF-status. Twee weken voor vertrek moest ook helaas Arjan afhaken.
In de week voor vertrek werd duidelijk dat Albert Tolen mij zou vergezellen. Al met al een goede voorbereiding en een verrassende wending in het geheel. Over dit toernooi kan ik kort zijn.
Er waren zes ploegen waarvan twee Nederlandse. Te weten EHS en Centrals. Met de nieuwe richtlijnen betekende dit dat wij, Albert en ik, minder zouden worden aangesteld.
Alleen de wedstrijd onderling mochten wij aantreden. Albert plaat en ik eerste honk. De coaches waren enigszins verbaasd dat wij juist bij die wedstrijd stonde aangesteld, doch het mocht de pret niet drukken.
Al in de eerste inning bleek dat wij ons moesten laten gelden.
Wij hadden vooraf onderling afgesproken dat wij van niemand iets zouden pikken, behalve van de coaches als zij met normale argumenten zouden komen.
Het bleek noodzakelijk omdat, na een schitterende vang vanuit het middenveld, de slagman honkloper meende te melden dat wij “blinde vinken” waren. Na een stevig onderhoud met de coach van Centrals werd daarna onder normale omstandigheden gespeeld en was er een duidelijke winnaar. Intern bij Centrals rommelde het iets tijdens de wedstrijd maar daarbij bleef het.
De UIC had gemeend de dag voorafgaand aan de finale dat zij in tegenstelling tot de richtlijnen toch een Nederlander in de finale zou plaatsen ongeacht de teams die er zouden staan. “Zij koos derhalve voor kwaliteit” en gaf aan dat “zij de gok waagde”.
Dit had als gevolg dat ik op het derde honk mocht acteren bij de winnaar van de vorige dag nl. Chomutov.
Echter zo’n drie kwartier voor de wedstrijd kwamen de coaches tot de conclusie dat dit niet kon en zou moeten mogen, mede gelet op de richtlijnen die zijn uitgevaardigd. Hoewel beide coaches van mening waren dat het niet aan mijn persoon lag en zij het terecht hadden gevonden als ik daar stond.
Mede vanwege de situatie die achteraf diverse gevolgen met zich zou kunnen meebrengen, werd de aanstelling gewijzigd en mocht Eddy Oerlemans, onze Belgische collega mijn plaats overnemen, hoewel hij eerst dacht zich te moeten aankleden voor de ceremonie na afloop van het toernooi.
Het was voor mij niet anders dan de finale vanaf de zijlijn te moeten toekijken, ik kon daar volledig vrede mee hebben. Ik had er nl. al een beetje rekening mee gehouden, doch het was niet anders dan erin berusten.
Uiteindelijk werd EHS een terechte winnaar hoewel het de eerste vier innings er niet naar uitzag dat het ze ging lukken.
Ik heb alle toppitchers aan het werk gezien en mogen beoordelen behalve dan de Argentijn die EHS had ingehuurd.
Daarnaast heb ik veel lol gedurende de week gehad met de Belgische deelnemer uit Wallonië die regelmatig opmerkingen over het veld riepen, die ons allen aan het lachen maakten. Hun oudste pitcher was 65 en kwam over vanuit Amerika en was gewend om te slowpitchen. Kan je nagaan wat er allemaal gebeurde. Ik wil iedereen bedanken die eraan hebben meegewerkt om voor mij aan dit toernooi mee te mogen doen.
EC1WC in Haarlem
Hoewel ik nergens anders meer op rekende, kreeg ik in mijn vakantie op 3 juni jl. een mail van de UIC om in te vallen in de Europa Cup 1 voor dames in Haarlem.
Ik kwam 15 juni thuis en las alle mails in de late avond door, die ik nog niet eerder had geopend. Toen ik deze mail zag twijfelde ik geen moment en reageerde ik om 23.30 uur
(moest voor de 16e reageren!) met de mededeling dat ik kwam mits mijn werkgever mij vrij hiervoor wilde geven.
Na een kort onderhoud op maandagochtend 18 juni op mijn werk kon ik direct melden dat ik definitief kwam.
Nadat ook de organisatie een paar weken later hiervan op de hoogte was gesteld ( ik heb zelf maar even gebeld!), werden alle formaliteiten op papier gezet en werd ik, naast Arie Nokkert die reeds vanaf het begin van de aanstellingen bekend was bij de organisatie, een van de scheidsrechters.
Een toernooi waarbij ik de eerste de beste wedstrijd plaat had Forli tegen Mannheim en waarbij de weergoden ons die dag wilden proberen tegen te houden. Echter na een uur vertraging werd gestart met de wedstrijd en werd het een prachtige week voor ons.
Ook de weersomstandigheden waren onhollands en alle wedstrijden werden volgens het schema afgewerkt.
Na het voorstellen bij de coaches van de 1e wedstrijd kwam na een minuut wedstrijd de Italiaanse coach naar mij toen met als eerste twee woorden “Hé Frank!”. Ik heb hem toen maar meteen duidelijk gemaakt dat ik tijdens de wedstrijd als umpire wilde worden aangesproken en dat ik hem ook alleen als coach zou aanroepen. Hij probeerde van alles om de toon te zetten tijdens de gehele wedstrijd, echter het lukte hem niet en hij kreeg ook geen gehoor bij mijn collega’s. Ook nog een klein voorval was dat de pitcher, toch niet de minste, later dan ook uitgeroepen tot de pitcher van het toernooi, in een van de beginnende innings niet met nieuwe ballen wenste te gooien. Toen ik haar aangaf dat er niets anders op zat, gooide zij driemaal bovenhands in de grond richting de catcher en wilde daarmee aangeven dat zij zelf wel de ballen oprulde. Toen ik daarna aangaf te beginnen vroeg zij aan haar coach of ik soms uit Amerika kwam.
Al met al een leuke vuurdoop en later in de week zou ik ze nog eens tegenkomen. Maar de toon was gezet en zij wisten meteen met wie zij te maken hadden.
Na deze wedstrijd gaf de UIC aan dat zij zeer tevreden was, mede gelet op mijn aanpak richting de Italiaanse coach. Het kon nl. nog een zware week worden voor ons als scheidsrechters als deze man niet zou worden kort gehouden.
Diverse mooie wedstrijden gezien en mooie acties.
Hoogtepunt in de week werd een call van een collega die voor het eerst in zijn leven achter de plaat een onestrike out call maakte, waarmee hij lid werd van de club onestrike outclub voor umpires.
Op de finaledag hing het ervan af wat Sparks ging doen. Er waren twee aanstellingen.
Als Sparks zou winnen in de if-game tegen Forli dan stond mijn Oostenrijkse collega Manfred Szieber op het derde honk en als Sparks het niet zou halen, mocht ik daar staan.
Helaas voor Sparks maar “gelukkig” voor mij stond ik dus voor het eerst in een EC1-finale.
Het zou best eens kunnen zijn dat dit een van de laatste keren is geweest , omdat de ESF-richtlijnen het niet toestaan dat wij ons eigen land qua teams niet mogen vertegenwoordigen.
Terugkijkend op deze prachtige week met een groot compliment voor de organisatie, wil ik ieder bedanken voor het mogelijk maken van mijn deelname aan dit toernooi.
Een mooie ervaring en leermomenten voor de toekomst. Wij spreken elkaar zeker nog langs de velden.
Frank Duits
