Webmaster- Once in a lifetime-event. Hoe vaak wordt Nederland uitgenodigd voor een toernooi met de top van de wereld. Tot nu toe 1 keer. Dit jaar!!
Japan, China, USA en Nederland in een (1) toernooi. Naast een WK of Olymische Spelen toch wel een belevenis om mee te maken. Ik hoop een beetje dat het te vergelijken is met de laatste 2 Haarlemse Softballweken in 1997 en 1999, waar deze teams, op USA na, ook aanwezig waren. Dit was (eigen ervaring) al geweldig om mee te maken. Maar de Japan Cup in Japan.......
Carolien Stadhouders was de gelukkige om dit mee te mogen maken. Na haar aanstelling voor de Wereldkampioenschappen dames 2006 in Peking en de teleurstelling dat zij dit door prive-omstandigheden moest afzeggen, was dit iets moois om mee te maken en gegund! . Hieronder tref je het verslag aan dat Carolien heeft gestuurd naar de KNBSB en de Commissioner en ter beschikking is gesteld voor ons allemaal. Carolien, dank, namens alle scheidsrechters. Enfin.... hier het verslag.
Verslag Japan cup
Begin oktober ontving ik de uitnodiging om als scheidsrechter mee te gaan met het Nederlands team naar Japan. Gelukkig was het te plooien met het werk en ik heb dus meteen ja gezegd.
Op dinsdag 14 november was het zover en vertrokken we ’s avonds om 20.15 uur vanaf Schiphol naar Tokyo (vliegveld Narita).
De vlucht met JAL verliep heel goed, voldoende beenruimte en de verzorging aan boord was prima.
De aankomst in Tokyo was op woensdagmiddag 15/11 om ongeveer 15.00 uur. Op het vliegveld werden we ontvangen door leden van de organisatie, waaronder Atsuko, onze begeleidster en tolk voor de rest van het verblijf. Zij sprak zeer goed Engels en regelde alles voor ons. Na een busreis van ongeveer twee uur arriveerden we in ons hotel in Yokohama, een prachtig gebouw van 42 verdiepingen met heel veel faciliteiten, we hadden allemaal een eigen 1-persoonskamer. Alle ploegen en officials verbleven daar, in de lobby van het hotel was zelfs een info balie van de Japan cup ingericht.
Op donderdag ben ik mee geweest naar de training van het team en daarna volgden ’s avonds de technical meeting en de umpire meeting. Voor mij was dat de eerste ontmoeting met de collega’s, allemaal Japanse scheidsrechters, 6 mannen en 1 vrouw en deze laatste, Haruhi Goto, sprak goed Engels. Tijdens de umpire meeting die in het Japans werd gevoerd vertaalde Haruhi voor mij de relevante zaken. De nadruk lag op “speeding up the game” ook omdat de wedstrijden van Japan op televisie werden uitgezonden.
De scheidsrechterploeg was zeer ervaren, de meesten hadden min. 1 WK en of OS meegemaakt, dus er hoefde niet veel uitleg over bijv. het 4-manssyteem te worden gedaan. Voor mij was wel lastig in te schatten hoe het zou gaan met de communicatie maar dat is allemaal prima verlopen. Ondanks dat de heren geen Engels spraken voelde ik me meteen thuis bij hen en volwaardig lid van de groep. We kregen tijdens de umpire meeting onze aanstellingen voor vrijdag, de 1e wedstrijddag. Voor mij waren dat de wedstrijden USA-China op het 3e honk en vervolgens Japan-China achter de plaat.
De wedstrijden werden gespeeld in een honkbalstadion waar ongeveer 45.000 mensen in konden met een kunstgras veld (gravel bij de thuisplaat).
De wedstrijden verliepen prima en ’s avonds hoorde ik dat ik de volgende dag de wedstrijd USA-Japan achter de plaat zou doen, de nummers 1 en 2 van de wereld!
De eerste 3 wedstrijden deden we met dezelfde crew van 4 scheidsrechters; dat is me heel goed bevallen. De wedstrijd van vrijdag ging bijzonder goed, de samenwerking met de beide catchers was heel plezierig. De UC verontschuldigde zich ’s avonds dat ik alle “zware” wedstrijden achter de plaat kreeg maar had me getest voor de finale, die ik ook achter de plaat mocht leiden. Ik ben heel blij dat ik de kans heb gekregen om op dit niveau een aantal topwedstrijden te leiden.
Op de dag van de finale regende het helaas en de beste pitcher van Japan was geblesseerd, toch was ook dit een topwedstrijd, die geheel live op de Japanse televisie werd uitgezonden. Inmiddels heb ik van Rob Walgien gehoord dat hij een goede videoband heeft waarvan ik een kopie krijg.
Op het gebied van methodiek en spelregels heb ik tijdens dit toernooi niets nieuws geleerd, maar wel m.b.t. zaken als “game control, presence and speeding up the game”.
Door deze ervaring heb ik mezelf zeker kunnen verbeteren en het gevoel weer een stapje verder te zijn gekomen in mijn scheidsrechteren.
Bovengenoemde punten zijn voor scheidsrechters die een internationale carriere ambiëren heel belangrijk. Ik wil ook zeker de Nederlandse internationals meer hierover vertellen.
De ontvangst, de verzorging, het eten was allemaal fantastisch en de gastvrijheid van de Japanners was overweldigend. Voor mij een toernooi dat ik nooit zal vergeten.
Dank dat ik dit heb mogen meemaken.
Carolien Stadhouders, november 2006
